บทที่ 7 七

"เอิน คุณเรียนที่ไหนนะ" ชุนเปลี่ยนเรื่อง

"มหาลัยxxค่ะ เสียดายจังที่ไม่ได้อยู่มหาลัยเดียวกันกับชุน...เอ๊ะ หรือว่าเอินควรย้ายมาเรียนที่เดียวกับชุนดีแล้วก็ย้ายคณะด้วย" เธอพูดพร้อมกับเอียงคอมองหวังว่าจะทำให้ชุนได้สนใจเธอมากขึ้นในการวางตัวให้ดูน่ารักในสายตาเขา

"ตั้งใจเรียนเถอะครับเอิน...เอาไว้ผมจะแวะมาที่นี่บ่อยๆ ถ้าว่างนะ" ชุนพูดขึ้นก่อนจะนึกถึงหน้าใครบางคนแล้วจึงพูดต่ออีกประโยค ชุนแทบจะไม่ได้สังเกตด้วยซ้ำว่าตอนนี้เหยาเอินมีใบหน้าและท่าทียังไง

"จริงเหรอคะ ชุนน่ารักที่สุดเลย" เหยาเอินเดินมาหาชุนที่เดินตามหลังแล้วเอาแขนทั้งสองรัดที่ลำแขนแกร่งเอาไว้แน่น จนชุนสัมผัสได้ถึงหน้าอกนิ่มที่กำลังเสียดสีกับแขนของเขา ชุนจึงค่อย ๆ ยกแขนออกอย่างเป็นธรรมชาติ เพื่อไม่ให้เหยาเอินรู้สึกเสียหน้า

"เอินอยากได้เบอร์โทรของชุนค่ะ"

"พอดีผมเพิ่งเปลี่ยนเบอร์ใหม่แล้วอีกอย่าง ผมรีบจนลืมหยิบโทรศัพท์มาด้วยครับ"

"ว้า...เอาไว้คราวหน้าถ้าชุนมาที่นี้ อย่าลืมหยิบโทรศัพท์มานะคะ" ชุนยิ้มรับไม่ได้ตอบอะไร เขายังคงเดินทิ้งระยะ ตามหลังของเหยาเอินที่กำลังเดินออกห่างเขาช้า ๆ

ชุนไม่อยากเป็นมือที่สามหรือแย่งคนรักของคนอื่นมา เพราะยังมีอีกหลายคนที่เสนอเรือนร่างให้กับเขาแทบจะไม่เว้นว่าง แค่นี้ก็เกินพอสำหรับคนเจ้าชู้อย่างเขาแล้ว

"เรือนไม้...หลังไหนครับผมคิดว่าผมเห็นหลายหลัง" เหยียนชุนเอ่ยถามเมื่อตรงหน้ามีเรือนไม้อยู่หลายหลัง

ในขณะที่เหยาเอินแสร้งทำเป็นเดินเตะแผ่นทางเดินหรือก้อนหินสักก้อนที่พอจะทำให้ชุนได้เห็นว่าเธอล้มเพราะอะไร "โอ้ย!"

"เอิน!!..." เกือบได้ล้มลงไปถ้าสองแขนแกร่งไม่รีบรั้งเอวคอดเอาไว้

'เดินอยู่ดี ๆ แท้ ๆ ทำไมล้มได้' ชุนคิดขึ้นในใจแล้วย่อตัวลงเพื่อให้เหยาเอินได้ปรับข้อเท้าให้อยู่ในท่าที่ปกติ

"เดินไม่ดูทางหรือยังไง สะดุดอะไร หรือสะดุดขาตัวเอง" เสียงที่ดังออกมาจากปากชุนมีทั้งโล่งใจทั้งโกรธอย่างน้อยตอนนี้ร่างบอบบางก็อยู่ในอ้อมแขนแกร่งไม่ได้ล้มไปกระแทกที่พื้น

ไร้เสียงตอบกลับแต่อย่างใด มีเพียงไหล่บางทั้งสองที่สั่นเทิ้มเล็กน้อย 'เกิดอะไรขึ้น' ดีที่เขารับร่างบอบบางนั่นเอาไว้ได้ทัน ไม่อยากจะคิดเลยข้างทางที่เต็มไปด้วยหินก้อนเล็กก้อนใหญ่ประดับตลอดทางเดินมันอาจจะทำให้ร่างขาวนี้เกิดรอยแดงช้ำก็เป็นได้

มือใหญ่ทั้งสองจับหัวไหล่บางให้หันมาหาตนเอง แล้วช้อนปลายคางขึ้น หัวใจของเขารู้สึกวูบโหว่งเมื่อเห็นน้ำตาที่กำลังไหล่อาบสองข้างแก้มขาวเนียน

'ให้ตายเถอะผมไม่เคยเห็นผู้หญิงร้องไห้ต่อหน้าผมมาก่อน' ชุนคิดในใจในขณะที่มือใหญ่สองข้างยกขึ้นประคองใบหน้าสวยแล้วใช้หัวแม่มือทั้งสองเช็ดน้ำตาออกอย่างเบามือแล้วจ้องมองลงไปนัยน์ตาเรียว นัยน์ตานั้นกำลังบอกผมอะไรบางอย่างที่ดูเหมือนเชิญชวน

'เอินกำลังเล่นละครเพื่ออ่อยผม' ชุนคิดอย่างรู้ทันแต่ถึงแบบนั้นผมก็รู้สึกตื่นเต้นไม่ใช่น้อยและผมคงต้องตามน้ำไปใช่ไหมถึงจะถูก

ในความเงียบมีเพียงเสียงของหัวใจของผมที่มันกำลังเต้นแรงเมื่อผมได้สัมผัสร่างบอบบางที่แสนจะนุ่มนิ่ม มือของผมสัมผัสอย่างเชื่องช้าลูบวนไปมาเบา ๆ บริเวณเอวคอดที่บางมากจนผมแอบคิดว่าเหยาเอินได้กินอะไรบ้างหรือเปล่า

...ผมบอกเลยว่าผมไม่ใช่สุภาพบุรุษ ถ้าเหยื่อจะอ่อยผมขนาดนี้...

"เรือนไม้ข้างหน้าใช่ไหม" ชุนถามออกไปเมื่อเขามองไปข้างหน้าเห็นเรือนไม้หลังเล็กที่ดูประณีตและเงียบสงบ

เหยาเอินพยักหน้าตอบ ก่อนจะรีบคว้าลำคอแกร่งแล้วโอบเอาไว้ทั้งสองข้างเมื่อรู้สึกว่าตัวของเธอกำลังลอยขึ้นจากพื้น แผงอกกว้างที่ดูแน่นไปด้วยมัดกล้ามมันทำให้เหยาเอินรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก...แก้มขาวที่มีสีแดงระเรื่อซบลงเบา ๆ ที่หน้าอกแกร่งราวกับคนหมดสิ้นไร้เรี่ยวแรง

สองข้างทางมีต้นไม้ใหญ่บ้างประปราย กลิ่นหอมที่ชุนได้กลิ่นเมื่อหัวค่ำลอยมาแตะจมูกชุนอีกครั้งและเป็นจังหวะที่ชุนเห็นเงาดำๆ ที่หลังต้นไม้ เสื้อและกางเกงเป็นสีอ่อนอย่างที่เขาเคยเห็น มันทำให้เขายกยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อย 'มีเด็กแอบอยู่หลังต้นไม้' ชุนเดินต่อไปอีกประมาณสองช่วงต้นไม้ใหญ่เขาก็ถึงที่เรือนไม้หลังเล็ก

"เอื้อมมือไปเปิดประตูให้หน่อย"

แกร๊ก! เหยาเอินทำตามที่ชุนบอกอย่างว่าง่าย สองแขนแข็งแรงค่อย ๆ วางร่างบางลงบนโซฟาอย่างเบามือ จังหวะที่ค่อย ๆ วางใบหน้าของทั้งสองคนอยู่ห่างกันไม่ถึงหนึ่งเซนติเมตร ทำให้ได้สัมผัสกับลมหายใจอุ่นของกันและกัน สายตาของคนทั้งคู่ต่างจ้องมองลึกลงไปในแววตาแต่เพียงแค่เสี้ยววินาที เป็นชุนที่เบือนใบหน้าหนีไปอีกด้านแล้วยืดตัวยืนตรงถอยออกห่างจากเหยาเอินเล็กน้อย

"ผมจะออกไปสำรวจรอบ ๆ ถ้าเอินเอินจะกลับก็กลับได้เลย" ชุนพูดออกไปอย่างไม่รักษาน้ำใจของเหยาเอินแม้แต่น้อยพลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขามองออกไปที่นอกหน้าต่างยังคงเห็นเงาดำ ๆ ที่กำลังเร่งรีบเดินไปที่ไหนสักแห่ง

"..." เหยาเอินรู้สึกแปลกใจว่าเธอทำอะไรพลาดตรงไหน ทำไมไม่เป็นไปตามแผน แววตาใสได้แต่มองใบหน้าของชุนด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย

"เดินไหวไหม หรือต้องไปอุ้มไปส่ง" ถึงจะถามออกไปแบบนั้นแต่ชุนก็ไม่ได้มีท่าทีว่าอยากจะอุ้มเหยาเอินไปส่งจริง ๆ และเหยาเอินก็ดูออกถ้าเธอยังฝืนทำตัวให้น่ารำคาญอาจจะทำให้ผู้ชายตรงหน้านี้ยิ่งถอยห่างจากเธอ

.........

ส่งท้ายตอนที่7

เกือบไปแล้วไหมล่ะเหยีนนชุน ท่องไว้ต้องน้องซีฮันเท่านั้น

1commert คือ 1กำลังใจให้กับไรต์เตอร์คนนี้ค่ะ ขอบคุณมากๆนะคะ